ناوشکن ها موفق عمل کردند و در مقابل کشتی های جهانی (universal ships) بتدریج جای قایقهای اژدر انداز را گرفتند. تا  جنگ جهانی دوم قایقهای اژدر انداز به تعداد محدود در برخی از نیروهای دریایی مانند آلمان و فرانسه باقی ماند. کشتی های جهانی که محکمتر از قایقهای اژدر انداز بودند 70 تا 100 متر طول داشته و دارای 2 تا 3 مسلسل 100 میلیمتری و پرتاب کننده های اژدر بودند.

بعد ار جنگ این کشتی ها به تدریج کنار گذاشته شدند. قبل از جنگ جهانی اول در حالیکه قایقهای اژدر انداز بزرگتر شده و با سلاحهای سنگینتری مسلح می شدند، کلاس متفاوتی از قایقهای اژدر انداز که دوباره سیر قبلی این قایقها یعنی کوچکی و چابکی را طی می کردند ظهور یافتند. معرقی موتور های درون سوز باعث افزایش راندمان موتور و به نوعی دیگر بدست آوردن قدرت بیشتر از موتور کوچکتر شد. نتیجه قایق اژدر اندازی کوچکتر با حدود 15 تا 30 متر طول و سرعت بالای 30 تا 50 نات (56 تا 93 کیلومتر در ساعت) قادر به حمل 2 تا 4 اژدر شلیک شونده از پرتاب کننده های ثابت و همچنین با مسلسلهای متعدد شد. این قایقها تا جنگ جهانی دوم مفید ماندند بخصوص قایقهایی مانند S-booten آلمانی که انگلیسیها آن آنها را E-boat نامیدند. قایقهای(MTB) نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا و PT boat های امریکا که بسیار خوب خدمت کردند. یکی از درگیریهای قایقهای اژدر انداز به فوریه 1942 بر می گردد جاییکه E-boat های ناوشکن آلمانی از ناوگانهای کوچک شارنهوست، نیسنائو و پرینز یگن و چندین کشتی کوچگ در مقابل MTB های نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا دفاع کردند. از جنگ جهانی دوم به بعد قایقهای اژدر پرتاب کن شدیداً تحت شعاع سرعت زیاد ناوگانهای جدید قرار گرفتند. بطوریکه عملیات این قایقها بیشتر به حمله به ناو های جنگی بزرگ و کند محدود می شد. همچنین تغییر بزرگ دیگر ظهور هواپیماهای گشت دریایی بود که براحتی این قایقها را از فواصل دور شکار می کردند. قایقهای اژدر پرتاب کن بعلت ظهور موشک های هدایت شونده به طور کامل کنار نرفتند. امروزه تعدادی از نیرو های دریایی از چنین قایقهایی استفاده می کنند. که البته نمونه های جدید تر مجهز به موشک های زد کشتی با برد 30 تا 70 کیلومتر نیز می باشند. که این موشک ها نیاز به سرعت را امروزه کمتر کرده اند. بعلاوه هواپیما نیز همچنان موثر برای مقابله با ناوهای دریایی مورد استفاده قرار می گیرد.