تورپیدو بوت نوعی ناو جنگی است که برای شلیک اژدر به واحدهای سطحی استفاده می شود. اين نوع ناو ها براي مقابله با كشتی های جنگی (بتل شیپ که مجهز به توپهای متعدد) بزرگ، کند و با زره قوی با سرعت و چالاکی بسیار خود طراحی شده اند. در اواخر 1800 با ظهور ناوهای بزرگ با پوسته فلزی و استفاده از ژیروسکوپ برای هموار کردن حرکت ناوها در امواج، ساخت این نوع ناو ها بسیار گسترش یافت و بزودی تعداد زیادی از ساخته شده و نام بتلشیپ (Battleship : کشتی جنگی) و بعدها دردنات (dreadnought : بی پروا) به آنها گذاشته شد. بدلیل گرانی بسیار بتلشیپها تنها معدود کشورهای ثروتمند قادر به ساخت آنها می شدند.

قایق اژدر انداز دروزکی

با این حال با وزن زره های جدید باعث کندی این ناوها و نیاز توپهای عظیم برای نفوذ به این زره ها زمینه ساز ساخت ناوی کوچک و سریع قادر به حمله به چند کشتی جنگی و با قیمت کمتر شد. معرفی اژدر بعنوان سلاحی که قادر به فلج کردن و حتی غرق کردن هر کشتی جنگی بود توانست به تحقق این رویا تا حد زیادی کمک کند. در اواخر قرن 19 کشورهای زیادی به ساخت قایق اژدر انداز پرداختند. قایقهایی که در واقع کشتیهای کوشک با طول 30 تا 50 متر و قادر به پرتاب تا 3 اژدر و مسلسلهای کوچک بودند. این قایقها یبا پیشرانه های بخاری دارای سرعت 20 تا 30 نات ( 37 تا 56 کیلومتر در ساعت) بودند. قایقهای اژدر انداز گران نبودند و بهمین دلیل می توانستند آنها را بصورت عمده خریداری کنند که جدا از تواناییشان، آنها را قادر به حمله در مقیاس وسیع و به ناوگان بزرگ می کرد. در حالی که چند فروند ار آنها هنگام نزدیکی به محدوده آتش ناوهای بزرگ از بین می رفتند ولی به خاطر ارزانی حتی غرق کردن یک ناو جنگی بزرگ نیز برای صاحبان این قایقها یک پیروزی به حساب می آمد. اولین قایق اژدر انداز را به HnoMS Rap نیروی دریایی سلطنتی نروژ است که در سال 1873 انگلیس آن را سفارش داد. اولین شلیک اژدر از این نوع قایق در یک جنگ واقعی توسط دریا سالار استفان ماکاروف روسی در 16 ژانویه 1877 بر ضد ناو جنگی ترکیه در جنگ روسیه-ترکیه (1877-1878) انجام شد. قایق جدید باعث ولوله ای در جهان و به فکر افتادن کشور ها برای مقابله با یکه تازی آنها شد. در نتیجه نوعی جدید از کشتی های جنگی با نام torpedo boat destroyer (نابود کننده قایق اژدر انداز) پا به عرصه ظهور گذاشتند که نمونه های بزرگتر شده قایق اژدر انداز با سرعت یکسان ولی مجهز به مسلسلهای قویتر بوده که به آنها اجازه حمله از فواصل دورتر را می داد. این ناو ها که امروزه به آنها destroyer یا ناوشکن اطلاق می شود قادر به حمل اژدر نیز بودند. ناوشکنها جلوتر از پیشرو ناوها برای دور نگه داشتن قایقهای اژدر انداز حرکت کرده ولی به اندازه کافی به ناوگان خودی نزدیک بودند که توسط ناوها دشمن مورد هدف قرار بگیرند.

ادامه دارد...

منبع : www.answers.com